V.A.K.A.N.T.I.E Part II
Posted on Tuesday, July 27, 2010 at 2:39:41 AM[permalink][Vakantie ]Zoals je hier al kon lezen zijn we dit jaar Italië nog eens gaan bezoeken. Via een Nederlandse site een huisje gehuurd in Le Grazie op een boogscheut van de Cinque Terre - een prachtig natuurgebied dat door de Unesco is uitgeroepen tot werelderfgoed.
Normaal zit ik al weken op voorhand het internet af te struinen naar informatie over het gebied waar we heen gaan, dit jaar ben ik quasi volledig onvoorbereid vertrokken. Het enige dat op mijn verlanglijstje stond was de vijf dorpjes van de Cinque Terre bezoeken - de rest zouden we ter plaatse wel uitzoeken.
Om 2 uur ´s nachts vertrokken na een héél korte nacht en een bloedhete dag. Het gevolg? Ik voelde me niet echt kiplekker en dat zou tijdens de rit alleen maar slechter worden. Vertrokken op de eerste zaterdag van de grote vakantie - de schrik voor monsterfiles zat er dan ook dik in. Maar tot in Zwitserland ging alles vlot, we gingen precies als enigsten op reis. Om 11u ´s morgens zaten we al te picknicken op de San Gottardo pas (yep, wij gebruiken de Italiaanse naam...). Daarna rustig afgedaald en hoe lager we kwamen, hoe zieker ik werd. Per uitzondering het stuur uit handen gegeven - ik rij niet graag mee met iemand maar het ging gewoon niet meer. De minister van financiën heeft ons vlotjes (en met behulp van madam GPS) voorbij Milaan en Parma gebracht alwaar ik terug het stuur overnam om de laatste 80 km af te leggen.
Op onze plek van bestemming aangekomen - de laatste 100 meter was een veredeld bospad dat leidde naar een kleine privéparking - en daar de sleuteleigenaar opgebeld. "Pronto" zei een stem in mijn oor, en daarna een hoop gebrabbel waaruit ik kon opmaken dat 1) de persoon in kwestie totaal niet wist wie ik was 2) de persoon in kwestie enkel Italderiaans sprak en 3) ik binnen 10 minuten eens moest terugbellen. Paniek! Hebben ze ons in de luren gelegd? Zijn die Ollanders met ons geld gaan lopen?? Moeten we nu terug naar huis???
Niks van dat alles - de man in kwestie was de echtgenoot van de sleutelbewaarster, ik had ´m wakker gebeld zodat hij wat in de war was en daardoor al zijn talen vergeten was. Na 10 minuten kwam hij aangewandeld met een kruiwagen...
Die kruiwagen (en nog een tweede die hij ergens vandaan toverde) hadden we nodig om onze bagage naar het huisje te voeren. In de beschrijving van het huis stond immers dat we over een onverhard pad van 300m of over 180 trappen het huis konden bereiken. Alles in de kruiwagens gepropt - een zware rugzak op mijn rug en een kleinere op mijn buik, de kinderen en de minister van financïen ook beladen als muilezels en we konden op weg (euh pad).
Over het huisje kan ik kort zijn - gerieflijk, groot genoeg en voorzien van een groot terras met prachtig zicht op de "baai der poëten". Kortom: wijlle content.
Terwijl de minister zich ontfermde over de sleutelbewaarster die haar alle geheime gangen toonde en uitlegde waarvoor elk knopke en tschoepke in het huis diende, ben ik in slaap gevallen op de zetel. ´s Avonds wilden we uitgebreid gaan dineren in Portovenere maar ´t is Ravioli-in-blik geworden wegens mijn algehele fysieke toestand...
Gelukkig de dag nadien kiplekker wakker geworden en direct een bakker gaan zoeken. Ons vorig bezoek aan Italië indachtig poetste ik mijn beste Italderiaans op en bestelde vlot 10 broodjes - de madam-van-de-bakker keek me wat meewarrig aan en gaf me een pot olijven en een stuk kaas. Zij sprak waarschijnlijk een ander dialect en na wat aanpassingen mijnentwege begreep ze toch wat ik wou.
Het vervolg van onze reis vloeit één dezer dagen nog wel uit mijn toetsenbord - come and see next week of daaromtrent...